Varhugaverðir stjórnmálamenn

Nei, nú verð ég að stinga niður penna. Eftir að hafa hlustað á umræður í Kastljósi í gærkvöldi um brotthvarf Árna Magnússonar félagsmálaráðherra úr pólitík nú síðustu daga, þá get ég ekki setið á mér að tjá mig örlítið um þessi mál. Öskurapi...fyrirgefið ég meina Össur Skarphéðinsson og Jónína Bjartmarz voru álitsgjafar í þættinum. Eins og nærri má geta var leðjan sem lak út úr þeim með hreinum ólíkindum. Þau kepptust við að hefja Árna upp til skýjanna...og var engu líkara en að sjálfur Mahatma Gandhi væri þarna endurborinn eða e-ð álíka. Svo tók náttúrulega steininn úr þegar kom að því að ræða embættisfærslu Árna í ,,jafnréttisstýrumálinu”. Össur sagði það ,,fráleitt”, að það hefði verið tilefni afsagnar (sem var skoðun mjög margra á þeim tíma sem málið kom upp) Árna. Það var ekki laust við að hrollur færi um mann við að heyra þessa yfirlýsingu frá fyrrverandi formanni Samfylkingarinnar. Hann var þarna að lýsa skoðun sinni í máli konu (Valgerðar Bjarnadóttur) einnar sem þurfti að berjast alla leið upp í Hæstarétt landsins til að ná fram sjálfsögðum rétti sínum, meðan sumir hverjir (í svipaðri stöðu) hætta þegar héraðsdómur fellur, þar sem þeir treysta sér í baráttu við það ofurefli þegar ríkið er annars vegar. Dómstólarnir (sérstaklega héraðsdómur) eru einfaldlega það oft hallir undir ríkið.
En það sem er mest skerí í þessu, er að Össur, sem er í framvarðarsveit SF, tjáir sig svo opinskátt í þessu máli, og er jafnvel líklegur til að gegna ráðherraembætti í næstu ríkisstjórn , sem leiðir að því líkur að hann myndi bregðast við á svipaðan hátt og Árni gerði gagnvart Valgerði.
Svo við rifjum upp tilurð stjórnsýslulaganna, en þau voru sett gagngert til að vernda borgarana gagnvart ofurveldi og yfirburðum ríkisins sem það hefur. Í lögunum er m.a. kveðið á um að ríkið eigi ekki að fara ,,strangar í sakirnar en nauðsyn ber til” (meðalhófsreglan). Árna Magnússyni hefði verið í lófa lagið að bíða eftir dómi Hæstaréttar, áður en hann tók svona afdrifaríka ákvörðun. En Össur var þarna í þættinum að reyna vera voðalega töff eins og Árni reyndi á sínum tíma. En maður spyr sig hvað sé eiginlega töff við það að traðka á fólki, tilfinningum þess, og að ráða örlögum þess með kjánalegum töffaraskap? Ég skil ekki hvaða kikk menn fá út úr því.
Ég segi það nú, og hef sagt það áður, að það er mannhreinsun að losna við mann eins og Árna úr pólitíkinni, en að sama skapi mikið áhyggjuefni að hafa menn þarna á borð við Össur sem hika ekki við að níðast á fólki.