Bara í BNA

Undanfarið hefur verið þvílík gúrka í fréttum að einn þriðji væri nóg. Maður hlustar og horfir á fréttir af gömlum vana, án sérstakrar athygli. Augnlokin eru alveg í hvíldarstöðu langtímum saman.
En ein frétt í gærkvöldi fékk þau til þess að lyftast aðeins nokkra millimetra a.m.k., þegar sagt var frá réttarhöldum í Virginíu í Bandaríkjunum. Dómstóllinn úrskurðaði að Zacarias Moussaoui, félagi hryðjuverkasamtakanna al-Kaída, hefði framið glæpi sem réttlættu dauðarefsingu samkvæmt bandarískum hegningarlögum. Eins óintressant og þetta hljómar, en það sem fékk auglokin til að hreyfast var framsetning fréttarinnar...sem var á þá lund að kviðdómur hafði legið yfir þessu í fjóra daga og komst svo að þeirri niðurstöðu að hægt væri að dæma manninn til dauða (því hann hafði sagt ósatt í ágúst 2001 og þar með stuðlað að dauða tæplega 3000 manna). Kviðdómurinn lá sem sagt í nokkra daga til að finna leið til að dæma manninn til dauða. Hann hefði vitaskuld ekki verið í vandræðum að dæma hann í svona 7 ævilöng fangelsi. En eins og fréttin var matreidd var það afrek út af fyrir sig að finna dauðadóm yfir þessum meinta hryðjuverkamanni.
Ekki svo að skilja að ég hafi einhverja samúð þessum meinta hryðjuverkamanni, sem hafði allt annað í huga en að syngja í kirkjukór þarna vestur frá eða eitthvað álíka. En hann hafði í sjálfu sér ekkert á samviskunni annað en að hafa sagt ósatt. Kannski fulllangt gengið að senda hann í rafmagnsstólinn fyrir það.
En aðalástæðan fyrir þessum skrifum, er þessi upplifun mín á hvernig hugsunarhátturinn hefur þróast þarna í Amríkunni. Spurningin sem er vætal í þessu; hvernig getur maður svalað hefndarþorsta sínum? Dráp er það eina sem getur það í augum langflestra Bandaríkjamanna. Við í Evrópu erum ekki komin alveg svo langt...enn að a.m.k.

hb.