Misskipting eða bara öfund?

Sagt er að dyggð velgengninnar sé hófsemi og dyggð mótlætisins sé styrkur. Þessi vísu orð koma óneitanlega upp í hugann þegar ég heyrði í fréttunum í gær, þar sem haft var eftir upplýsingum frá Ríkisskattstjóra, að 1% (eitt prósent) af fjölskyldum í landinu hefði 60% af fjármagnstekjunum.
Auðvitað er það bara gott mál, að fólk er að gera það gott. Ekkert við því að segja. Maður á frekar að samgleðjast þeim sem það gera heldur en að vera minnast á þetta. Ég geri það. Það er ekki við þá að sakast sem kunna að ávaxta sitt pund.
Hins vegar (Reykásinn á fullu!) eru það stjórnvöld sem setja reglurnar. Þau hafa ákveðið að hafa skatta á fjármagnstekjur 10%, en skatt á almennar launatekjur rúmlega 37%. Þá kemur þessi klassíska spurning; af hverju er verið að mismuna eftir uppruna teknanna? Af hverju er hærri skattur á tekjur sem þarf að vinna með höndunum, og sem stundum þarf jafnvel að púla og svitna til að afla þeirra, á meðan fjármagnstekjur bara lulla þarna án þess að vottur af svita komi þar nálægt?
Hvaðan koma hugleiðingarnar að framan þessu við? Jú, þeir sem ráða (í hagsmunagæslunni) geta auðveldlega lagað þennan mismun með því að jafna byrðina. En hinir sem fá minna en þeir eiga skilið (?!)láta sér nægja að nöldra og styrkja mótlætið á meðan.