Um dauðadóm

Umræðan um dauðdóm í kjölfar aftöku Saddams Husseins á dögunum hefur vaknað á ný. Fleiri og fleiri hafa verið að tjá sig um þessi mál en áður hefur tíðkast. Nú síðast t.a.m. Gordon Brown, fjármálaráðherra Breta, sem hefur verið nefndur sem arftaki Tonys Blair, en hann fordæmdi dauðarefsingar.
Mönnum hryllir við þessum villimannslegu aðförum. Þrátt fyrir að maður eins og Saddam sem ekki var beinlínis þekktur fyrir að vera hollvinur mannsins, því ekki fara neinar sögur um það að hann hafi haft svefnlausar nætur þegar andstæðingum hans var slátrað hægri vinstri til að tryggja honum völdin. Sem hliðarvinkill á þeirri umræðu er athyglisvert að enn verið er að taka fyrir ákærur á hendur Saddam, þrátt fyrir að hann sé dauður og grafinn! Af sérstakri tillitsemi hafa dómararnir þó ákveðið að fella þær ákærur niður á fyrrverandi einræðisherranum, þar sem þeir hafa víst nægar sannanir fyrir að hann hafi hangið í hæsta gálga þarna um daginn.
Aftökur nú á dögum, tækniöldinni, hafa verið stundaðar víða, t.d. í Bandaríkjunum sem vilja telja sig með einu af mestu lýðræðisríkjum veraldar. Ekki hefur umræðan náð neinu flugi þótt verið sé að taka af lífi þegna stórveldisins jöfnum höndum. En í tímans rás hefur þar í landi þróast þessi svokallaði auga-fyrir-auga-og-tönn-fyrir-tönn-hugsunarháttur. Svona aðfarir eru því bara eðlilegar í þeirra augum. Fyrir þessum mönnum vakir líklega miklu frekar praktískar ástæður en siðferðislegar, þ.e. til að losna við að fæða, klæða og hýsa þá sem falla undir þessa skelfilegu skilgreiningu (dauðadóm).
En það skelfilega er að oft eru menn sendir inn í eilífðina á ónógum sönnunum og þar fram eftir götunum. Það er þó ekki það versta. Það versta í mínum huga er að taka sér það vald að binda endi á líf annarrar manneskju. Ég tel það ekki í mannlegu valdi að geta framkvæmt slíkt.